Vorig jaar vierde Vengeance hun vijfentwintig jarig bestaan als band. Dat deden ze vanzelfsprekend op de plek waar Vengeance al sinds haar oprichting het best tot zijn recht komt: op het podium. Dat is de plaats waar good old Leon Goewie helemaal in zijn element is. De band is ondertussen al zo lang samen, dat het jongste bandlid pas geboren werd toen Vengeance al een entry in de encylopedie had. Maar het is dan ook niet zomaar een bandlid. Benjamin Timo Somers is namelijk de zoon(!) van de andere gitarist van de band, Jan Somers. Na de jubileumtournee, die ik helaas moest missen, is de band de studio weer ingedoken voor een nieuwe plaat: Soul Collector. En is er in die vijfentwintig jaar die er zit tussen het naar de band vernoemde debuut en deze plaat veel veranderd? Nee, eigenlijk weinig, maar dat hoeft ook niet wat mij betreft. Natuurlijk heeft de sound wel een beetje een post-2000 lik verf gekregen en de plaat kent wat meer afwisseling dan vroeger, maar de basis is nog steeds diezelfde goudeerlijke hardrock vetgemest met hun typische humor (“MySpace Freak” en “Rock and Roll Band”). Oerlid Lucassen speelt overigens niet mee, maar heeft met “Samurai” wel een straf nummer aangeleverd, al lijkt het me net een beetje teveel op “Arabia” (ook al weer twintig jaar oud…). Minder sterk vind ik de ballades “What The Hell” (wel erg veel synths en teveel op power) en “Lean On Me” (doet me gewoon niets). Gelukkig hebben ze straks live met “As The Last Teardrop Falls” al een veel sterker alternatief voorhanden.
mij=Metal Heaven / Rough Trade