Wat ben je toch gegroeid. Niet langer meer het onzekere kleine meisje dat voorzichtig stommelend, stapje voor stapje de wereld om haar heen ontdekte. Haar kleine windkoude knuistjes zoekend in de ijle berglucht naar de toegereikte, vertrouwde vaderhanden. Vriendelijke handen met eelt op de vingertoppen. Eelt van het spelen van zijn wiegeliedjes voor jou. Oude klanken. Vertrouwde klanken. Ze kringelen als de rookpluimen van het kampvuur richting hemel, maken hun dans met zacht wiegende boomtoppen en kaatsen op onverstoorde rotsige bergwanden. Ze galmen door lege mijnen waar ooit de goudkoorts haar geluk beproefde. Van tastende knuistjes naar zekere vrouwenhanden. Eelt op de vingertoppen. Ze klopten op onze deuren die welkom werden geopend. Je bent hier inmiddels geen vreemde meer. Je vertelt jouw verhalen. Jouw woorden zorgvuldiger, luider en helderder dan voorheen. Misschien is het jammer dat het laagje mystiek deels heeft plaatsgemaakt voor die helderheid. Ach, let maar niet op mij. Zeker nu er nog meer deuren voor jou open zullen staan. Kom binnen. Doe maar alsof je thuis bent. Want dat is waar jouw hart van gloeit. De veilige thuishaven. Baken van rust. De plek waar je tot jezelf komt. Zoveel is duidelijk. Neem dat gevoel waar je ook gaat met je mee en blijf het met ons delen. Dank.
mij=Fargo / Munich