Deathstars – Night Electric Night

Is het al enigszins verantwoord om toe te geven dat Rammstein z’n beste tijd gehad heeft? Wat mij betreft ging het stiekem al verkeerd (mooie Engelse uitdrukking: jumping the shark) met de wanstaltige ballad “Ohne Dich” uit 2004. Sindsdien ben ik naarstig op zoek naar leuke bands die even hard maar toch catchy zijn als Rammstein. Wie hints heeft is welkom! Ik heb er nu in elk geval weer eentje: de Zweedse band Deathstars. Helaas ontdek ik ze nu pas, veel te laat, want hun albums Synthetic Generation (2003) en Termination Bliss (2006) hadden ook al die fijne combinatie uit van strakke zware glamrock en galmende elektronische synths. Hier en daar doet het zelfs iets denken aan Type O Negative, al moet ook bij die vergelijking de frontman van Deathstars het direct tegen Peter Steele afleggen. Daar komt bij dat Deathstars wel poppy proberen te doen, maar eerder geen echte singles in huis hadden. Alleen heel veel witte make-up. En ze toerden rond met Cradle of Filth, een band waarvan ieder elfjarig neefje een T-shirt heeft en die zo gothic is als een hamster. Van zo’n band durf ik als underground-dj na pakweg Rammstein dus echt niet serieus iets te draaien. Maar het is tijd voor eerherstel. Want Deathstars’ derde album Night Electric Night is errug prima. Niet dat “Mark of the Gun”, “Venus In Arms” of “Babylon” ook maar enigszins in de Top 40 zullen belanden, maar ze zijn wél heel dansbaar. De band zelf heeft intussen genoeg zelfspot dat ik er zonder schaamte fan van ben geworden. En die foute make-up? Dat is intussen een handelsmerk. Wen er maar aan.

mij=Nuclear Blast / PIAS