Sam Shinazzi - Then I Held My Breath

Vreemd genoeg is de website van Black Lodge Audio, het label waarop Sam Shinazzi zijn derde album Then I Held My Breath uitbrengt, in cyberspace verdwenen. Ik had namelijk willen weten wat voor artiesten ze zoal uitbrengen. Maar helaas. Als ik de cd van Shinazzi draai krijg ik sterk de indruk dat Australië een label heeft dat een tegenhanger is van het Nederlandse Excelsior Recordings. Sam Shinazzi zoekt het namelijk in de hoek van R.E.M. en The Byrds, en dat deed de eerste lichting Excelsior-bands ook. Ik noem een Daryll-Ann en een Johan. Als ik dan toch met namen aan het strooien ben, dan noem ik nog even wat Amerikaanse bands als de Counting Crows en de Dave Matthews Band. Shinazzi komt uit Sydney en maakt om het maar even samen te vatten zogeheten gitaarpop met een lichte twang. Mijn indruk is dat Shinazzi geen vrolijk man is. Shinazzi piekert hardop, over met name vrouwen. En dat twaalf liedjes lang. Lief is dat hij zijn cd opdraagt aan zijn kat Fred (1988-2007) en dan kan ik als kattenliefhebber toch moeilijk iets negatiefs zeggen over deze cd. Deze staat dus vol met prima in het gehoor liggende liedjes die hij voornamelijk alleen zingt en nergens vervelen, maar ook nergens echt opwinden. Oeps, doe ik het toch.

Zeg er het uwe van...