De flauwste producten uit de filmgeschiedenis moeten wel muziekdocumentaires zijn. Een bandje wordt gevolgd, zowel bij het optreden als backstage. Steeds dezelfde liveshots, dezelfde beelden van het publiek, dezelfde scènes tussen bandleden in kleedkamers, met handdoeken om tussen podium en kleedkamer, en ruziënd in de studio. Er zijn niet heel veel uitzonderingen. D.A. Pennebaker’s Don’t Look Back met Bob Dylan natuurlijk, Runnin’ Down A Dream over Tom Petty en ook het recente meesterwerkje Anvil! The Story of Anvil schieten me te binnen. Ceri Levy (die eerder een film maakte over Blur) produceerde en regisseerde deze film over Gorillaz, het project van Blur’s Damon Albarn en Jamie Hewlett. Uiteraard zien we het moeizame proces van het maken van de liedjes (met veel bekende koppen die zich allemaal laten sturen door Damon Albarn) en het ontwerpen van het artwork door Jamie Lewitt. Maar ook de in dit soort documentaires blijkbaar niet te vermijden ongein. Bananaz is interessant omdat Ceri Levy zes jaar lang Gorillaz mocht volgen, maar ook een tegenvaller. Want na zes jaar filmen en de kennis over al die al te flauwe andere muziekdocumentaires had er toch iets meer te vertellen moeten zijn over de creatieve processen achter een van de meest interessante crossover-projecten van de recente popgeschiedenis. Of kent Gorillaz niet meer dimensies dan alleen die twee van het platte filmdoek en die ene van de archetypische bandjesdocumentaire?
mij=Parlophone / EMI