Prey - Knights Of The Revolution

Otitis media met effusie, zo is de dure benaming. Vocht achter het trommelvlies is de benaming in gewone-mensen-taal voor dezelfde aandoening die er voor zorgde dat ik maandenlang mono hoorde. Afgelopen week werd er een buisje geplaatst en bleef mijn oor een paar dagen leeglopen en inmiddels hoor ik weer min of meer normaal. Hop, cd'tje in de speler en luisteren maar. Hmm, Prey, "Knights Of The Revolution", da's vast redelijk heftige hardrock. Huh? Het titelnummer is eerder AOR, dat had ik niet verwacht. Even de website opzoeken. Hmm, dat is een MySpacepagina waar iemand op het briljante idee is gekomen tekst over een drukke achtergrond te laten scrollen. "Judas Priest, Accept, Def Leppard, Kiss, M&oum;tley Crüe, Ratt...The 80..s!!" noemen ze als hun invloeden. Da's wel heel ruim. Ik vrees dat ik vooral bij Ratt uitkom. Thomas Nyström heeft weliswaar niet de verveelde zangstijl van Stephen Pearcy, maar verder komt het aardig overeen. De songs zijn midtempo, en vooral niet te wild. De gitaren zijn er stevig overheen gemixt, maar zijn feitelijk niet zo ruig als ze doen voorkomen. Het resulteert in op het eerste gehoor redelijk stevige rock, die bij elke luisterbeurt aan kracht lijkt te verliezen. Heel slecht is het zeker niet, maar tegelijkertijd is het qua zang, instrumentatie, productie en composities ook nergens opvallend. Het resultaat is een plaat die vijfentwintig jaar geleden redelijk verkocht zou hebben, maar nu anoniem meedobbert in een oceaan van releases. Daar helpt stereogeluid in m'n oren niets aan.

Zeg er het uwe van...