Father Murphy - ...And He Told Us To Turn To The Sun

Bandjes pochen graag dat ze een volstrekt eigen geluid hebben en dus met niemand anders te vergelijken zijn. Ook het label (en platenzaak) Aquarius begint in het bijgevoegde schrijfsel op die wijze de loftrompet te steken over de Italianen van Father Murphy. Voor één keer hebben ze gelijk. Dit lijkt inderdaad nergens op. En dat mag je dubbelzinnig opvatten. And He Told Us To Turn To The Sun staat vol met gehak op bewust matig gestemde gitaren, knotsende ritmes en onverstaanbaar gejank en geschreeuw. Roept de zanger in opener "We Were Colonists" nou iets over een koe? Een lichte verbetering treedt op als de band wat harmonium-achtige toetsen inschakelt, wat gelukkig vrij vaak gebeurt. In die categorie valt ook het beste nummer "Go Sinister". Tussen de gebruikelijke duistere kleng-klang-tonen begint ineens een meisjeskoor te zingen. Een mooi religieus momentje, toepasselijk met zo'n bandnaam. "I Ran Out Of Fuel And A Viper Just Bite Me" is het laatste nummer dat 't nog verdient eruit gelicht te worden. Het begint hoopgevend als een verknipt popliedje, dat pesterig maar niet op gang wil komen, totdat de lol ook daar vanaf is en het irritant wordt. Het slotgedeelte is dan weer wel interessant, met wederom de orgels en een black metal-doodsschreeuw. Daarmee zijn de ideeën wel op en tolt de band nog een kwartier of wat verder in hun eigen tragikomische horror-universum. Laat ze lekker, zou ik zeggen.

Zeg er het uwe van...