Nick Cave heeft een Januskop. Hij is natuurlijk een meer dan groots liedjesschrijver, een fantastische performer en hij schrijft niet onverdienstelijk. Maar of hij nu op een podium staat, in zijn werkkamer songs componeert of een roman of filmscript schrijft, altijd heeft hij twee kanten: die van de romanticus en die van de door de duivel bezetene. The Death of Bunny Munro, zijn zojuist verschenen tweede roman is een rollercoaster die het destructieve leven en de dood van Bunny Munro vertelt, maar tegelijk laat zien hoe een kind van zijn vader kan houden. Als voorman van The Birthday Party liet hij het podium ontploffen, maar evengoed zit hij solo in Carré achter een piano. In zijn band Grinderman speelt hij (met Warren Ellis) de ruige rocker, als duo met diezelfde Warren Ellis maakt hij donkere soundtracks. Voor wie de ruige kant het meest trok en nooit de soms al te kalme soundtracks aanschafte, is er nu White Lunar. Twee cd’s waarop niet alleen stukken te horen zijn van de speelfilms The Proposition, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Road (cd1), maar ook nieuw werk en stukken voor documentaires (cd 2). En dan krijg je beide kanten van Nick Cave te horen: de prachtige verstilde kant (“Song for Jesse”, “Halo”) op zoek naar atmosfeer en de even prachtige gierende gekte (“The Ride”). En soms, zomaar een prachtig liedje als “Gun Thing”.
mij=Mute / EMI