Al een tijdje was het wachten op een nieuwe plaat van Richmond Fontaine. Dat het wat langer duurde is niet zo gek. Willy Vlautin heeft vanuit op zijn zachtst gezegd niet de beste jaren van zijn leven achter de rug. Eerste overleed zijn moeder. Hij besloot hierna zich terug te trekken in op een afgelegen plek en daar muziek te schrijven voor zijn band Richmond Fontaine. Helaas viel hij vervolgens van zijn paard en kon door zijn ellendig gebroken arm onmogelijk zijn gedachten via zijn gitaar en zang vastleggen op papier en tape. Een nieuwe roman schrijven zat er ook niet in. Alsof de goden hem wilden dwingen tot een rustperiode. Dat moet zwaar geweest zijn voor iemand als Vlautin die altijd bezig is. Het is ook niet zo gek dat toen Vlautin na maanden van oppotten van inspiratie eenmaal op gang gekomen was het uit alle hoeken en gaten kwam. Dus ligt er binnenkort een nieuwe roman in de winkels en ligt er met We Used To Think The Freeway Sounded Like A River gelukkig ook weer een nieuwe Richmond Fontaine-cd in de winkel ernaast. Dat het geen cd geworden is die bol staat van de vrolijke liedjes, dat zal niemand verbazen. Alleen al de mineure trompetten in “Boyfriend” en “The Pull” zijn geheide tranentrekkers. Maar ze zijn wel gebed in comfortabele Amerikaanse rootsmuziek in de breedste zin van het woord, zoals Richmond Fontaine die al jaren maakt en die liefhebbers van Wilco, Whiskeytown, Uncle Tupelo blind aan kunnen schaffen. Het is niet zo raar dat Vlautin een gewaardeerd boekschrijver is, zijn liedjes lezen ook als samenvattingen van boeken. Met dit verschil natuurlijk dat de achterflap van een roman niet alles weggeeft zoals Vlautin doet in zijn boekjes en zijn teksten bovendien op prachtige muziek staan. Die is in dit geval de jus op de aardappels en maakt We Used To Think The Freeway Sounded Like A River tot een indringend luisterboek.
mij=El Cortez / Decor / Bertus