Brakes – Rock Is Dodelijk

De live-shows van het Britse Brakes zijn een ervaring. Zoals punkrock ooit bedoeld was, worden instrumenten tot het uiterste gedreven, klopt de slagader het volle optreden lang op de nek, wentelen de voorste drie rijen zich in het speeksel van de zanger en balanceert de zang op de grens van de schreeuw. Op het live-album Rock Is Dodelijk vallen een aantal van de fysieke ervaringen van die optredens weg. Dat gemis doet Brakes moeiteloos vergeten, want hier klinken ze urgenter dan ooit. De stem van zanger Eamon Hamilton is flink naar voren gedraaid, wat samen met de weinig subtiele maar o zo effectieve riffs van gitarist Marc Beatty voor een bij-de-keel-grijpende directheid zorgt. Eigenlijk doet Brakes hier gewoon waar ze goed in zijn. De studioplaten van Brakes waren tenslotte weinig memorabele episodes. Dat wil niet zeggen dat er geen goeie liedjes waren, maar het kwam zelden goed over. Deze liveplaat is echter ijzersterk. Slechts vijf van de twintig nummers overstijgen de drie minuten, er is nauwelijks tijd om adem te halen. Als luisteraar krijg je het gevoel met dodelijk tempo in een heel klein autootje door een drukke stad gechauffeurd te worden. Brakes heeft de perfecte vorm voor de eigen inhoud gevonden. Vaak zijn liveplaten dé manier om een megaconcertreeks nog iets verder uit te melken, een platencontract op de sloffen uit te dienen, of het gat tussen twee studioplaten te overbruggen. Zo niet bij Brakes, dit is een schot in de roos. Dus jongens, kappen met die studioplaten en neem voortaan nog enkel live-albums op.

mij=Fat Cat / Bertus