Het duurde eventjes – een jaar of drie om precies te zijn – voor we een nieuwe Gov’t Mule in handen kregen, maar gelukkig is er niets veranderd. De archetypische stoere jongensrock van Gov’t Mule is nog steeds hetzelfde. Er gaat eens een muzikant dood (oprichter Allen Woody), er worden wat nieuwe krachten ingehuurd (Andy Hess en Danny Louis), ze krijgen assistentie van beroemdheden (Flea, Billy Gibbons), maar Gov’t Mule blijft Gov’t Mule. Nog immer het vehikel waarmee zanger/gitarist Warren Haynes laat zien waar hij vandaan komt. Southern rock is het etiket en The Allman Brothers de plek waar hij groot is. De lange solo’s en jams delen ze met elkaar, maar Gov’t Mule stopt meer blues en bluesrock in z’n liedjes. De twee grote namen van de southern rock hebben eigenlijk nooit echte concurrentie gehad en ook met deze tiende plaat staat Gov’t Mule niet op hetzelfde niveau als Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers. Daarvoor snuffelt Haynes teveel bij andere muzieksoorten. Hij is niet bang voor net niet uit de bocht gierende jaren zeventig psychedelica (“Monday Morning Meltdown”) of countryfolk (het direct daarop volgende “Gorden James”). Toch blijft de basis hetzelfde: spijkerbroeken, lang haar, bier en gitaren. Veel gitaren. Muziek voor stoere, maar in hun hart aardige jongens.
mij=Provogue / Bertus