Een stuk of vijftien platen heeft Nicolai Dunger op zijn naam staan, wat een score oplevert van ongeveer een album per jaar sinds 1996. Dunger is een allesvreter en daarom niet altijd makkelijk te volgen en te genieten. Van experimentele knip-en-plakmuziek, via jazzy uitstapjes en akoestische kampvuurliedjes tot de netjes gearrangeerde liedjes waar Play vol mee staat. Als we al die albums op een rijtje leggen en de experimentele uitstapjes opzij leggen, dan is Play weer een relatief gewoon album, net als doorbraakplaat uit 2004, Tranquil Isolation, maar dan grootser en ambitieuzer opgezet (de arrangementen, de productie, de hulp van Nina Persson). Waarmee het bijna een vervolg lijkt op Soul Rush uit 2001. Met de liedjes is het uiteraard weer in orde. Iemand als Nicolai Dunger heeft goud in zijn vingers en goud in zijn stem. Het lijkt alsof het maken van fijne popliedjes met goeie hooks hem net zo makkelijk afgaan als het trappen van een balletje (hij was ooit een niet onverdienstelijk voetballer). De hoogtepunten op Play volgen elkaar in hoog tempo op: van opener Heart and Soul via “Tears in a Child’s Eye” (een duet met Nina Persson) tot het trio “Entitled to Play”, “The Girl with the Woolen Eyes” en “Many Years Have Passed”.
mij=Fargo / Munich