Ween – The Pod

Was ik blij de rerelease van Ween´s The Pod te ontvangen? Jawel hoor, want dat was de enige die nog in mijn collectie ontbrak. Maar je kunt moeilijk beweren dat het een hoogtepunt is in Ween´s carrière, laat staan in de muzikale geschiedenis. Het is hun meest weirde album, met aan alle kanten vervormde stemmetjes en zwaar overstuurde gitaren, waarbij van songs nog niet altijd even veel sprake was. Ach, het was het album waarmee ze enigszins een naam begonnen op te bouwen, dus in die zin heeft het een functie gehad. Maar de combinatie van melige humor, rare experimenten en goede songs hadden ze pas bij Chocolate And Cheese in de vingers, op dit album waren het vrijwel uitsluitend de eerste twee. Zeker, de aanzetten van hun betere werk hoor je wel, maar slechts een enkele keer bleek het nog enige houdbaarheid te hebben. Dat was bijvoorbeeld het geval met “Captain Fantasy”, een nummer dat ook later nog veelvuldig in hun livesets opdook, en met het Cockney Rebel-achtige “Right To The Ways And The Rules Of The World”. O ja, het geheel was opgenomen op een 4-track recorder, en dat hoor je eraan af. Iemand die heden ten dage dit als demo instuurt, wordt zelfs bij het meest wanhopige jeugdhonk weggestuurd met het advies een keer echte apparatuur te gebruiken. Het is grappig om de rudimentaire aanzetten voor het latere werk te horen, maar aanschaffen heeft echt alleen maar zin wanneer je een verzamelaar met volledigheidsfetisj bent, zoals ik.

mij=Schnitzel / Munich