Male Bonding – Nothing Hurts

Het verbaast mij niets dat de Vivian Girls en Male Bonding vriendjes en vriendinnetjes zijn. Allebei zijn het van die heerlijke rammel-de-bammel-bandjes die ook prima gepast hadden op Sub Pop waarop Male Bonding hun debuut-cd uitbrengt of op In The Red waar Vivian Girls zijn thuisbasis heeft. Alleen dwarrelt Male Bonding wat meer richting de grunge (vooral Nirvana), de Pixies en moet ook een voorkeur hebben voor de shoegaze van My Bloody Valentine en is Vivian Girls wat strenger in de leer. De vriendschap tussen de twee bands werd al eerder bezegeld met een split-single. Op Nothing Hurts, de debuut-cd van Male Bonding, krijgt deze een vervolg in de bijna geheel akoestische afsluiter “Worse To Come”. Dan heb je al een lekker bondig album achter de kiezen. Nothing Hurts is overigens geen cd die muziekwereld op zijn kop zal zetten zoals Nirvana dat ooit deed. Daarvoor zijn de songs niet briljant genoeg. Maar er staan genoeg erg toffe tracks op. Neem bijvoorbeeld het galmende “Franklin”, met zijn open, heldere gitaarsound. Heerlijke song is dat. Het contrast met meer bijtende songs zoals “Crooked Scene” of de rammelbak die “Years Not Long” is, is daarbij best groot. Het maakt Male Bonding tot zo’n bandje waarvan je 100% zeker weet dat John Peel ze te gek zou hebben gevonden. Maar helaas leeft Peel al een paar jaar niet meer en moet Male Bonding het dus doen met mijn waardering.

mij=Sub Pop / Konkurrent