Op debuut Rare Birds grossierde The Mohawk Lodge nog in folky kampvuurliedjes. Op opvolger Wildfires klinkt het project van zanger/gitarist Ryder Havdale weidser, bombastischer. Houthakkersrock voor in de voetbalstadions, met knipogen naar Neil Youngs Crazy Horse. Zo nu dan gaapt er een iets te diepe kloof tussen Havdale’s simpele tekstuele wijsheden en het stampende bombast waarin ze verpakt zijn. Muzikaal klinkt The Mohawk Lodge niet zelden als een ietwat folkier maar niet minder grotesk broertje van Coldplay. Daardoor is het effect soms wat komisch, alsof Crazy Horse zich aan een hit van Coldplay of Snow Patrol waagt. Op de momenten waar het bombast en het kampvuurhart van The Mohawk Lodge in evenwicht zijn, overtuigen ze het meest. Bijvoorbeeld op opener “Hard Times”, een prachtig melodisch liedje dat akoestisch begint en uitbloeit tot een gemoedelijk voortploegend rockliedje. Het bombast is dienstbaar en versterkt de impact die een albumopener mag hebben. Het minst geloofwaardig is de band op het dansbare “Heart of Lovers”, waarin het lijkt alsof de band gevraagd is een kunstje te doen. Het nummer klinkt als je oom op een bruiloft met iets teveel drank achter de kiezen en een onfortuinlijk getimede jaren tachtig-hit. Kom maar door, beschamende dansbewegingen. Dansnummers en bombast zijn niet bepaald de beste kant van The Mohawk Lodge. Als de sodemieter terug naar dat kampvuur, hopelijk smeult het nog.
mij=White Whale / Cargo