Het is wel vaker het probleem dat ik heb met bands op labels als Frontiers, ProgRock Records, AOR Heaven en aanverwanten: ik luister naar hun muziek, denk: ‘dat doen ze knap’. Maar na enkele draaibeurten kom ik vervolgens toch tot de eindconclusie dat het geleverde resultaat een zesje is, omdat hun albums maar niet willen blijven hangen. Vonassi is ook zo’n voorbeeld. De band is zonder twijfel bekwaam. Chase Carter is een goede zanger, Vince Buonassi een puike gitarist die overduidelijk een Alex Lifeson-adept (check “Strong arm Welfare” maar eens voor een overduidelijk voorbeeld!) en Jeff Vaugn is geen drummer die snel een steekje laat vallen. Het songmateriaal is, ondanks dat het schippert tussen AOR, hardrock en symfonische rock ook best in orde, maar de vonk tussen Vonassi en mij wil maar niet overslaan. En dan worden de twaalf songs na een paar draaibeurten een steeds lastiger zit. Het vervelende is dat ik het lastig uit te leggen vind wát er nu precies schort aan het songmateriaal. Ik denk dat een deel van de oorzaak ook zit in de productie. Een song als het lange “Collied” (met aardige gevonden Chris Cornell-achtige zanglijn) heeft volgens mij de potentie om veel meer te knallen dan hij nu doet. Hetzelfde geldt voor het eerder genoemde “Strong Arm Welfare”. De baslijn die de erin zit, daar zit veel meer in. Had Threshold het laten opnemen en het resultaat was zonder twijfel moddervet geweest. Of had James LaBrie in zijn goede jaren “In The Mirror” voorgeschoteld. Het resultaat had me vast enthousiaster gemaakt, dan The Battle Of Ego nu doet. Het is bevreemdend als je na initieel enthousiast geweest te zijn zo’n conclusie moet trekken.
mij=ProgRock / Bertus