Dik twee jaar terug verraste Fransman Nicolas Chapel met zijn, geheel en al alleen, in elkaar geknutselde progrock-cd Building An Empire die hij uitbracht onder de naam Demians. Dat solitaire knutselen beviel hem volgens mij beter dan de tournee met band die daar op volgde, want zijn nieuwe cd Mute heeft hij weer helemaal in zijn uppie opgenomen. En wederom is het een ijzersterk album geworden, dat wat harder uitgevallen is dan zijn voorganger. De manier waarop Mute start met eerst “Swing Of The Airwaves” en vervolgens “Feel Alive” is geweldig. De eerste klinkt als een onheilspellend onweerswolken waar geen ontkomen aan is. Van links en rechts pakken de logge gitaar- en baspartijen je in, maar tot een wolkbreuk lijkt het maar niet te komen. Slim vlecht Chapel ‘jankende’ post-rockgitaren door de song om het naderende onheil nog wat aan te zetten. Dat je droog blijft mag een wonder heten. Dat lukt in het volgende “Feel Alive” niet. Daar dendert Chapel op Last Crack-achtige wijze imposant en maniakaal over je heen en gaat na het rustige tussenstuk helemaal los. Daar helpt zijn bonkige manier van drummen (je kunt als solo knutselaar natuurlijk niet alles even goed) is hier voor de afwisseling in zijn voordeel. Het is fijn dat je na deze songs even op adem kunt komen in het meer ingetogen en met strijkers gelardeerde “Porcelain” en de in eerste instantie mee pianogeoriënteerde ballad “Black Over Gold”. Maar ook hier broeit het. Die continue dreiging zou je naar het einde van Mute toe kunnen gaan ervaren als vermoeiend, ik vind dat Chapel aan de goede kant van de streep blijft. Het pleit voor hem dat hij in zijn eentje probeert de grenzen van de progressive rock op te zoeken. Mute is hierdoor geen eenvoudig te doorgronden album geworden, maar wel eentje die je als luisteraar scherp houdt.
mij=Inside Out / EMI