Dylan LeBlanc – Paupers Field

Dylan-Leblanc_Paupers-Field.jpgWij in Nederland mogen Tim Knol hebben, een youngster die zich op verbluffende manier met de muziek van veel oudere voorgangers bezighoudt, in de Verenigde Staten hebben ze Dylan LeBlanc. Twintig jaar, gezegend met een diepkoperen stemgeluid en de geesten van Townes Van Zandt en Hank Williams die goedkeurend over zijn schouder kijken. Eerlijk gezegd schiet ik met die laatste vergelijkingen een beetje ver door, want liedjes zoals Townes en Hank die maakten zijn op Paupers Field niet te vinden. Zijn zelfverzekerdheid is er niet minder om: alle twaalf liedjes op zijn debuutplaat zijn van zijn eigen hand. De onderwerpen die hij bespreekt in de verhalende nummers zijn wel dezelfde als die van zijn grote voorbeelden. Verloren liefde (“If Time Was For Wasting”), verlies (“Ain’t Too Good At Losing”) en zelfs dronkenschap (“5th Avenue Bar”) – Nota bene: in de meeste staten van de VS krijgt hij in geen bar een biertje voorgezet!. De slidegitaar heeft een hoofdrol en opvallend: Emmylou Harris biedt de helpende hand door haar stem te lenen voor “If The Creek Don’t Rise”. Er zijn eigenlijk maar twee minpunten te verzinnen: de liedjes worden te vaak in hetzelfde tempo gespeeld en niet elk nummer is even memorabel. Maar dat we meer van Dylan LeBlanc gaan horen, lijkt me een inkopper.


mij=Rough Trade / Konkurrent

9 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to Top