The Sword - Warp Riders

Als ik de verhalen mag geloven, dan was de editie 2010 van Lowlands een geslaagde. Maar ook een zonder verrassingen of openbaringen. Of ik heb niet goed opgelet. Helaas voor sommigen was het er ook een zonder een echte hardrockband. Natuurlijk valt Finntroll ook in de categorie hard, maar met hardrock bedoel ik een band als The Sword. Die waren echt wel op hun plek geweest op Lowlands. Helemaal nu ze met Warp Riders hun derde uitstekende plaat op rij uitgebracht hebben. De Texanen geven hierop wederom hun eigen draai aan goudeerlijke jaren zeventig en tachtig hardrock. Aan de hand van producer Matt Bayles (eerder achter de knoppen bij Mastodon en Isis) hebben ze hun geluid nog verder uitgediept. Deze keer hebben ze zelfs gekozen voor een concept-cd met een science fiction-thema over een boogschutter die verbannen is van een planeet waarvan de ene helft in eeuwigdurende duisternis is gehuld en het op de andere helft altijd dag is. Dat klinkt enger dan het is. Het is natuurlijk gewoon een gevecht tussen goed en slecht. Boeit verder ook niet zo dat thema. Het draait op Warp Riders namelijk vooral om de Grootse Riffs. Riffs die zich met gemak kunnen meten met grootheden als Judas Priest, Dio, Iron Maiden, maar ook bijvoorbeeld Rainbow. De stem van JD Cronise, een bastaardzoon van Ozzy die een ‘blanke’ draai geeft aan Phil Lynott, is misschien een beetje een vreemde, maar dat gaat natuurlijk prima samen met zware rifferij. Het moment suprême zit, zoals het hoort bij zo’n conceptalbum, natuurlijk in de epische afsluiter "(The Night The Sky Cried) Tears Of Fire" waarin alles bij elkaar komt. Het is wachten tot er iemand opstaat die dit verhaal van beelden gaat voorzien in een strip. Of beter nog in een film. En dan beiden samen uitvoeren op Lowlands 2011. Dat zou machtig zijn.

Zeg er het uwe van...