Met een flinke knipoog naar een oude plaat van The Lemonheads brengt Gemma Ray dit jaar een album met zestien covers uit, terwijl ze eigenlijk al druk bezig is met het schrijven en opnemen van haar derde ‘echte’ album. In vijf dagen tijd nam ze deze plaat op en in haar interpretaties zijn de originelen nauwelijks nog te herkennen omdat ze naar eigen zeggen de nummers vooral vanuit haar geheugen heeft willen naspelen. Artiesten die gecovered worden zijn onder meer Gun Club, Lee Hazlewood, Buddy Holly en Mudhoney. Vooral “Touch Me I’m Sick” van Mudhoney is omgetoverd van een lekker ruige punktrack naar een traag, slepend en vooral smachtend nummer. Zo nu en dan neigen de covers wel naar Nouvelle Vague-achtige praktijken, maar Ray is bovenal een Engels krengetje in plaats van een Franse fille fragile. Behoorlijk creepy wordt ze zelfs op “Rosemary’s Baby vs. Drunken Butterfly”, met de tekst van Sonic Youths “Drunken Butterfly” op de muziek van “Rosemary’s Baby”. Je moet er maar op komen. Het werkt in ieder geval wel, want ook al is It’s a Shame About Gemma Ray niet de beste introductie tot de muziek van Gemma Ray, het album geeft wel goed weer wat er zoal op de iPod van de zangeres te vinden is.
mij=Bronzerat / Munich