Ergens halverwege Blurry Blue Mountain begreep ik plotseling waarom het werk van Howe Gelb mij al een aantal jaren niet zoveel meer doet, eigenlijk al niet meer sinds het verschijnen van meesterwerk Chore of Enchantment in 2000. Want precies halverwege zijn nieuwe plaat gaat plotseling de handrem er af. Bijna vijfentwintig jaar na het onheilspellende prachtalbum Ballad of a Thin Line Man herneemt Howe Gelb het titelnummer, ‘Thin Line Man’. Wat me deze plaat af doet zetten om de eerste twee albums van Giant Sand nog eens te draaien, Valley of Rain en Ballad of A ThinLine Man. En inderdaad, het vuur lijkt na al die jaren gedoofd. Niet dat Blurry Blue Mountain nu meteen een slechte of vervelende plaat is geworden. Maar dat wat ooit zijn kracht was: schetsenderwijs de woestijn van Tucson, Arizona mijn kamer in brengen, lukt niet meer, of slechts zeer zelden (opener ‘Fields of Green’, afsluiter ‘Love a Loser’, een duet met Lonna Kelly). Gelukkig is er het plan om een groot deel van ’s mans oeuvre – meer dan dertig platen! – opnieuw en geremasterd uit te brengen. Te beginnen met Valley of Rain en Ballad of A ThinLine Man.
Mij= Fire / Konkurrent
4 reacties