Vroeger wisselden we tapejes. Liefdevol knutselden we aan hoesjes en volgorde van de tracks. Tegenwoordig doen we dat anders. We maken een playlist in Spotify en gooien die de wijde wereld in. Zo gemakkelijk. We doen het met een groepje met een keer per week een nieuw thema. Om onszelf scherp te houden. Afgelopen week was het thema liedjes korter dan drie minuten. Ik wilde heel graag “In The Cool Of The Day” van Daniel Martin Moore opnemen in het lijstje. Het is helaas twaalf seconden te lang. Dat is spijtig, want dit titelnummer van Moors derde cd op Sub Pop is namelijk het mooiste wat ik tot nu toe hoorde aan songs van nieuwe releases uit 2011. Een ogenschijnlijk simpele, bijna achteloze pianotrack, maar de combinatie met de zachte stem van Moore ontroert mij. Op zijn eerdere albums Stray Day en Dear Companion liet Daniel Martin Moore al horen een begenadigd talent te zijn, op In The Cool Of The Day doet hij er nog een schepje bovenop en laat hij horen een van de besten van dit moment te zijn. De cd is met zijn eenendertig minuten misschien aan de korte kant, de elf songs zijn mooi wel stuk voor stuk prachtig. Ze zijn niet allemaal van zijn eigen hand. Het album rust op een basis van gospelliedjes die Moore van vroeger kende en die hij aangevuld heeft met eigen songs. Zo is het hiervoor geprezen titelnummer van Jean Ritchie die in de jaren vijftig enige faam genoot. Ik snap wel dat My Morning Jackets Jim James met grote graagte wederom aanschoof om Moore te helpen met het op bescheiden wijze inkleuren van de songs die in alles een grote liefde voor oude folk en country uitademen. Als een kruimeltjes pikkend musje wipt Moore al lichtvoetig van jazzy swingend (“In The Garden”), naar een pianoballade en met strijkers gelardeerde folk terwijl hij zelf ondanks zijn bescheiden stem de show steelt. Juist in zijn eenvoud is In The Cool Of The Day een prachtige cd.
mij=Sub Pop / Konkurrent
4 reacties