Van haast lofi-indietronics naar elektropop zonder je eigen geluid te verliezen, je moet het Arne Van Petegem meegeven, dat is een op zich al een hele prestatie. Als je het debuut The Point Misser naast het laatste werk Disco Synthesizers & Daily Tranquillizers en alles daartussenin op shuffle in je computer zet, dan heb je geen seconde het idee dat het niet klopt. De melancholie die door al zijn eerdere werk heen sijpelt, vormt even goed de sfeer op deze plaat. Het verschil zit hem dan ook niet in gezette toon, maar in het hokje waarin hij de toon zet. Is op de eerste plaat een duistere zolderkamer het podium, speelt hij op Nothing’s Lost met indietronics en hip hop, zo gaat hij op dit werk aan de haal met elektropop voor de grote dansvloer. En niet zonder succes. Disco Synthesizers & Daily Tranquillizers is een dansplaat geworden met een dikke knipoog naar de jaren ’80 Factory Records generatie. Een knipoog met een oor op New Order en Depeche Mode, maar wel met het andere oog en oor op het heden gericht. Van Petegem is er namelijk de muzikant niet naar om domweg te kopiëren en geeft zijn geheel eigen draai aan de tonen van weleer, met synthesizers en opname methodes – analoog, en dat is te horen – van weleer. Resultaat is een schijf die door elke dansvloer zal worden omarmt om zich vervolgens volledig in te verliezen.
(En dan heb ik buitenbeschouwing gelaten dat Van Petegem wederom wat prachtnamen uit de muziekwereld in zijn plaat heeft betrokken. Paul Cook, Jim Adkins, Chantal Acda… Fijn, fijn, maar voor de muziek verder onbelangrijk.)
mij=Excelsior / V2
4 reacties