Bernard Gepken – In Retrospect: Yes

Wat is de overeenkomst tussen The Prodigal Sons, Johan en Jon Allen? Ik zal het antwoord maar gelijk geven: ze speelden allen op Pinkpop. Ik zie je echter denken: dit is toch een stukje over Bernard Gepken? Staat hij soms op Pinkpop dit jaar? Nee, hij staat niet op dit festival, maar ik hoor muzikale overeenkomsten op zijn debuutalbum Retrospect: Yes met de eerder genoemde namen. In eerste instantie had ik overigens niet eens in de gaten dat hij een Nederlander is. Zo’n typische Nederlandse naam heeft hij niet en bovendien vind ik het hoesje een opvallende internationale uitstraling hebben. Daar zal hij echter voorlopig niet doorbreken, nochtans in ons land zelf. Hij treedt namelijk nauwelijks op onder eigen naam. Hij speelt wel met zijn band Tangerine en vooral (en veel) als muzikant (banjo) in de begeleidingsband van Daniel Lohues. Eigenlijk is het dus vreemd dat juist nu zijn debuutplaat uitkomt. Met een goede promotie zie ik namelijk best grote mogelijkheden voor deze Drent, wiens liedjes lekker in het gehoor liggen. Misschien had het net wat meer pit mogen hebben, maar dat kan op het podium met gemak rechtgezet worden. Ook had ik graag een liedje minder willen horen, namelijk �The Cosmic Joke�, dat een te hoog slijmgehalte heeft en net te lang doorgaat. De afsluiter en bewerking van �Oh! Sweet Nuthin’� van The Velvet Underground, is voor mij echter weer een prima reden om dat wat onderschatte laatste �chte VU-album nog eens uit de kast te halen en daarna deze plaat weer op te zetten. Dank u.

mij=DRC