We kunnen het nu wel met de hand op ons hart zeggen: de beste singer/songwriter van het afgelopen decennium heet Lucinda Williams. Van de pak ‘m beet zes of zeven albums die ze sinds haar briljante (en eerlijk is eerlijk, ook door haar nog niet overtroffen) doorbraakplaat Carwheels On a Gravel Road maakte, is er eigenlijk geen eentje mislukt. En zelfs als er dan een plaat tussenzit (West) die niet het niveau van de andere haalt, dan nog verslaat ze de concurrentie met gemak. Een gezegende dame, moet je dan zeggen. En zo heet haar nieuwste CD dan ook, Blessed. Als we de bio en de verhalen moeten geloven, vindt ze dat op dit moment ook van zichzelf. Nu is een gelukkige status niet altijd de garantie voor mooie albums. Maar het verdriet waaruit Lucinda Williams haar mooiste liedjes lijkt te destilleren hoeft ze, getuige deze plaat, niet altijd zelf te ondergaan. Opener “Buttercup”, het daarop volgende “I Don’t Know How You’re Living” en het titelnummer horen bij de mooiste tracks die de zangeres met de mooiste braam op haar stem ooit gezongen heeft. En dat is mede te danken aan de band die ze achter zich weet, inclusief gastrollen van Elvis Costello (in “Convince Me”) en Matthew Sweet. Beide heren weten hoe het hoort: alle ruimte voor Lucinda Williams.
mij=Lost Highway / Universal
2 reacties