Als je liedjes niet korter zijn dan vijf minuten, kun je best zeven nummers op een plaat zetten en dat een volledig album noemen. Radiohead en, om een Nederlandse zijstraat te nemen, Ilse de Lange deden ook zoiets. Voor Apocalypse ging Bill Callahan de studio in om live, zonder overdubs of studio-trickery, een nieuw album op te nemen. Met als gevolg dat de band soms ietwat zoekend lijkt (bijvoorbeeld op America!, een nummer dat zelfs klinkt alsof het improviserend tot stand is gekomen) en tegelijk een warmer en soulvoller geluid produceert dan ooit. Sombermans Callahan – een titel als Apocalypse klinkt bij hem niet eens over-the-top – was een aantal platen op weg naar een steeds spaarzamer geluid, maar hier gebruikt hij zowaar een aantal elementen uit zijn werk onder de naam Smog. Het lichtjes aan The Velvet Underground herinnerende, doorstampende geluid en het gebruik van de tegenwoordig blijkbaar opnieuw hippe dwarsfluit vallen op. Maar ook de manier waarop Bill Callahan met timing omgaat klinkt weer wonderbaarlijk: een slide die net iets te laat in lijkt te zetten, de zangpartijen die net niet, net wel in de maat vallen. Naast het live inspelen van de nummers is er meer dat er voor gezorgd heeft dat deze vijftiende plaat geen herhalingsoefening of tussendoortje is.
mij=Drag City / Munich
Een sessie op Daytrotter met Bill Callahan: http://www.daytrotter.com/dt/bill-callahan-concert/20054680-3738345.html