Randy Newman heeft zich sinds eind jaren ’80 vooral op de filmmuziek geconcentreerd (een familietrekje). Gelukkig verblijdt hij zijn fans af en toe toch nog met een nieuwe pop-release. Nonesuch contracteerde hem een aantal jaren terug, wat één regulier album opleverde (het fraaie Harps and Angels) en een heus songbook, met oud werk solo achter de piano uitgevoerd. We moesten er bijna tien jaar op wachten, maar nu is de verwachting van de ondertitel Volume 1 ingelost. Newman heeft dan ook voldoende prachtliedjes in voorraad om nog een cd te vullen. Eerst even zeuren; het artwork is duidelijk van minder allure (zowel foto’s, lettertype als hoesuitvoering) en het is jammer dat Newman dit keer geen instrumentale tussenstukjes uit zijn filmwerk speelt. Hij houdt het bij zestien ‘echte’ liedjes, en die zijn weer nagenoeg allemaal uitstekend. Over de vocalen hoeven we het niet te hebben, Newmans stem is een acquired taste (lees: hij kan eigenlijk niet zingen) en de jaren helpen niet, maar zijn charme, teksten en melodieën brengen hem hier weer meer dan een heel eind. Hoogtepunten genoeg! ‘I was born right here’, opent hij, in het autobiografische pareltje “Dixie Flyer”; samen met moeder terug naar haar familie in New Orleans. (Een van de vele geografische verwijzingen die altijd alomtegenwoordig zijn bij Newman.) New Orleans keert ook terug in “Kingfish”, een liedje dat ik vooral, excusez le mot, pianistisch interessant vind, met tegendraads wringende melodieën. De ‘ik ben je kwijt’-ballade “Losing You” gaat daarentegen zonder omwegen recht naar het sentimentele filmhart. Natuurlijk kan Newman ook snerend uit de hoek komen. “Last Night I Had A Dream” is vinnig en heeft plots wat van The Mountain Goats. Het satirische hoogtepunt is ditmaal “My Life Is Good”, dat oorspronkelijk op Trouble In Paradise stond, een komisch pompeus eighteritis-album, nu ontdaan van alle opsmuk. ‘You don’t seem to realize, my life is good, you old bat!’
mij=Nonesuch / Warner
2 reacties