De benaming Anthologie voor een verzameling van zestien liedjes is, als het gaat om klassieke garagerock, niet zo gek. Het gemiddelde Amerikaanse bandje dat medio jaren zestig papa’s garage indook om liedjes op te nemen haalde dat aantal niet eens. Maar we hebben het hier over Les Playboys. Een Franse band die in hetzelfde idioom werkzaam is en dat al doet sinds eind jaren zeventig. Hun carrière beslaat intussen zeven LP’s en een handvol singles waarop ze vrijwel alle genres uit de jaren zestig eren. Van surfinstro’s (‘L ‘Homme de Tanger’, ‘L’Homme de Marrakech’) en opzichtig naar The Animals verwijzende R&B (‘1 Heure Que J’Attends’) tot rock ‘n’ roll zoals The Stones die in hun begintijd maakten (‘Avec Toi’).
Als Les Playboys kinderen van de jaren zestig zijn, dan zijn The Norvins hun kleinkinderen. Ook The Norvins houden niet van haastwerk: ze zijn bezig sinds 2004, maar pas aan hun tweede album toe. De flauwe en zweverige titel Yoga with Mona ten spijt, spelen ze geen psychedelica maar puntige en stijlvaste garagerock (Hun debuut heette dan ook toepasselijk Time Machine. Bovendien zingen ze, in tegenstelling tot hun vaders, Engelstalig. Alle songs draaien om het vunzige orgeltje dat, afgewisseld met harmonica of scherpe gitaarlicks, er voor zorgt dat ze een eigen geluid hebben. En niet eens in hun moers taal.
Mij= Soundflat / Clearspot
2 reacties