Het metalzestal Textures evolueert. Zowel per plaat, als qua bandbezetting: na eerdere wisselingen op zang en bas heeft de band nu wederom een nieuwe zanger (Daniël de Jongh, Smogus/CiLiCe) en toetsenist (Uri Dijk, Ethereal). Met name van De Jongh is het dan de vraag of hij de schoenen van zijn voorganger Eric Kalsbeek kan vullen. Kort gezegd: ja. De heren liggen wat betreft stemgeluid niet ver uiteen en zijn op alle Texturesmarkten thuis, met als grootst merkbare verschil een paar soulvollere zanglijnen op dit vierde album. Dat neemt niet weg dat het nog steeds progressieve metal in de ‘djent’ hoek blijft: zware gitaarriffs en mathematisch drumwerk in afwijkende maatsoorten. Dit komt in de eerste paar songs prima naar voren. Halverwege wordt wat gas teruggenomen, in de eerste helft van “Consonant Hemisperes” en het (instrumentale) gelaagde “Burning the Midnight Oil”, maar daarna gaat weer vol de beuk er in. Er wordt geëindigd met het tweeluik “Foreclosure/Sketches From A Motionless Stature”, waarbij eerstgenoemde als een lang intro gezien kan worden voor nog een laatste krachtinspanning. De band neemt op het wederom zelf geproduceerde Dualism in iets meer dan een uur de tijd voor spanningsbogen en gelaagde, soms atmosferische melodieën maar had her en der wat stukjes achterwege kunnen laten om de songs meer effect te laten hebben. Al met al is deze opvolger van Silhouettes (uit 2008) wat minder hard, maar wel een gevarieerd en sterk album dat aantoont dat Textures de touwtjes van het genre nog stevig in handen heeft.
mij=Nuclear Blast / PIAS
4 reacties