Dit is een heuse restjesplaat. Liedjes die niet passen op het nieuwe, nog te verschijnen album van Jens Lekman en die hij daarom maar op een EP heeft gezet. Als dat klopt, dan wordt de volgende cd van Lekman een heel erg andere dan de voorgaande, Night Falls Over Kortedala. Want de vijf liedjes op An Argument With Myself klinken als deze plaat uit 2007. Even poppy, even slim gearrangeerd en met dezelfde soort schijnbaar-niets-aan-de-hand-teksten: anekdotes, even grappige als schrijnende verhalen uit het leven van Jens Lekman. In het titelnummer vertelt hij hoe hij dronken door Melbourne zwalkt en ruzie met zichzelf krijgt. In “Waiting for Kirsten” gaat het om een obsessie voor actrice Kirsten Dunst. “A Promise” draait om een belofte aan een zieke vriend en is het enige niet-grappige nummer van de vijf. Het trompetje in “New Directions” klinkt ontzettend cheesy, maar de tekst klinkt onverstaanbaar. De humor zit in die irritante en toch grappige blazers. Afsluiter “So This Guy At My Office” kent een rare backbeat – reggae zonder reggae-zang – en gaat over die vreemde collega die iedereen wel kent: ‘he smells like Earl Grey’. En die je toch mist als hij er een dag niet is. Het zou over Lekman zelf kunnen gaan.
Mij=Secretly Canadian / Konkurrent
Ik heb hem even gesproken na het recente concert in Nijmegen en naar zijn zeggen gaat de volgende plaat over ‘heartbreak’. Ben benieuwd, deze EP vond ik in ieder geval wel een leuk zoethoudertje.