Ik kan niet goed tegen zeuren. Mijn dochter weet dat heel goed, wat haar er overigens niet van weerhoudt om het bij tijd en wijle toch te doen. En om eerlijk te zijn, natuurlijk doe ik het zelf ook wel eens, me vaak niet realiserend dat het voor degene tegen wie je aanzeurt weleens heel vervelend kan zijn. Op dit moment zeurt Amelia White via haar cd Beautiful And White tegen mij aan. De vijfde cd van de uit Virginia afkomstige maar in Nashville wonende zangeres pakt me niet echt. Het ligt niet aan haar liedjes, dat zijn elf prima alt.country-songs waarin ze het heeft over verlies en foute relaties, zoals in “Sidewalks” en “Beautiful And Wild”, dat gaat over Whites goede vriend en muzikale voorbeeld Duane Jarvis, die in 2009 stierf. Twee nummers springen er echt uit, dat zijn “Saxophone Trains” en “Mercy”, een prachtig duet met A.J. Croce en gloedvolle achtergrondzang van de McCrary Sisters. White wordt ook nog eens door niet de minste muzikanten bijgestaan zoals gitarist Doug Lancio, bassist Frank Swart en producer Marco Giovino. Dat Beautiful And White mij dan toch niet volledig kan boeien komt door Amelia White’s stem. Die klinkt als een dreinend en zeurend kind. En, zoals ik al zei, ik kan niet goed tegen zeuren.
mij=Proper / Rough Trade
4 reacties