Mike Patton / Chris Watson

Mike Patton - The Solitude Of Prime NumbersMijn linkeroor zit dicht. De ideale situatie om de soundtrack van De Eenzaamheid van de Priemgetallen te bespreken, dunkt me. Wat zat die Italiaanse film vol fysieke en mentale malheur zeg. De flashbacks naar creepy gebeurtenissen uit de jeugd van de twee eenzame hoofdpersonages hadden nog wat, maar de ellende in het heden, ik vond het maar verdovend werken… Voor de soundtrack werd de muzikale duizendpoot Mike Patton ingevlogen, die een naargeestig sfeertje neer weet te zetten, met omineus roffelden piano’s, en weeïge ‘lalala’ zingende dameskoortjes. (Denk daar meteen aan Ennio Morricone.) Meer dan gebruiksmuziek wordt het echter niet, en ik moet toegeven dat het toch wat afgesleten liedje “Bette Davis Eyes” me uit de film het meest is bijgebleven. Wel scoort de fysieke uitgave van de soundrack hoog op gimmick-niveau. De tracklist begeeft zich van priemgetal naar priemgetal, de laatste track heeft nummertje 53. Nog leuker is de hoes, in de vorm van een gevouwen plantenblad, inclusief functioneel steeltje. Voor de Tolkien-nerds: het lijkt wel lembas! Zonder de magisch helende krachten, helaas.
Chris Watson - El Tren FantasmaChris Watson brengt ons via Touch eveneens een piekfijn verzorgde release. Zeer fraaie stokoude zwart-wit foto’s én een handgetekend geografisch kaartje sieren de digipack. Watson maakt dan ook muziek die context kan gebruiken. Watson was in een ver verleden een van de oprichters van Cabaret Voltaire, maar begeeft zich inmiddels op het terrein van de field recordings. Zo verwerkte hij eerder al geluiden van woestijnnachten en bijen in zijn soundscapes. Voor El Tren Fantasma gebruikt hij opnames van een Mexicaanse treinreis. Vooral tijdens de eerste rit zorgt dat voor een overdonderend mooie ervaring. Ik luisterde niet eens met koptelefoon, maar in Watsons sublieme mix beweegt de trein zich toch al als een fysiek kolos door de huiskamer. Watson vindt ook nog plek voor dierengeluiden, waaronder de bij hem zo geliefde insecten. Vergeleken met het spaarzame voorgaande werk dat ik van Watson hoorde is de sfeer nu iets melodieuzer, en bovenal ritmischer. “El Divisadero” spettert zelfs op Autechriaanse wijze, terwijl gedurende de hele reis ijl zingende remblokken voor markeringspunten zorgen. Wel moet worden opgemerkt dat de concentratie die voor zo’n heel uur abstractie nodig is veel van de luisteraar vraagt. Vaak wordt het toch een soort Rail Away zonder beeld. Ook niet verkeerd.


mij=Ipecac / Konkurrent & Touch

4 Comments

  1. Ah, als Patton liefhebber zit ik weer eens niet op te letten… Waarvoor dank 🙂 Zitten weer wat kenmerkende Patton dingen in zo op het eerste gehoor. Ook op Spotify trouwens: http://open.spotify.com/album/7A1ukvuf0bbihcyjRdTlPk
    🙂
    de film opent trouwens met een soort slapbass funkrockmetal dingetje, en ik dacht waaah als die soundtrack vol met dat soort dingen zal staan… Maar da’s een liedje van Goblin (bekend van de soundtracks van Argento, waar Patton ook zelf goed naar geluisterd heeft hier)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to Top