Van Barry Adamsons geschiedenis wist ik dat hij rollen vervulde in Magazine en Nick Cave’s Bad Seeds, maar niet dat hij ook met Depeche Mode werkte en bemoeienis had met Visage’s jaren tachtig hit “Fade To Grey”. En hoewel I Will Set You Free, ’s mans achttiende album, soundtracks meegerekend, opent met een stoere rocker (“Get Your Mind Right”), is er in een nummer als “Turnaround” en in afsluiter “Stand In” een stevige echo van die kant van de jaren tachtig te horen. Even anachronistisch klinkt op het eerste gehoor “Destination”, dat grotendeels is ingekleurd met industrial-achtige klanken. Op dezelfde manier doet “The Trigger City Blues” de wenkbrauwen fronsen: alsof een hardrockgitarist uit datzelfde era nogmaals zijn kunstje mag doen. Waarmee ik geen kwaliteitsoordeel over I Will Set You Free geef. Want Barry Adamsons donkerbruine bariton mag dan zijn beperkingen kennen (het croonen in “If You Love Her” is weer heerlijk op het randje), zijn muzikale kennis en kunde is en blijft bijzonder. Het jazzy sausje dat hij de afgelopen jaren over zijn muziek legde is ook hier weer aanwezig (“Black Holes in My Brain”, “The Power of Suggestion”) en er zijn weinig muzikanten die je zo onweerstaanbaar een donkere jazzkelder weten binnen te trekken. Waarbij het telkens weer een verrassing is welke muziek er gespeeld wordt.
Mij=Central Control / Konkurrent
4 reacties