Kap Bambino – Devotion

Mijn kennismaking met witchhouse was laat en verliep via een trouwe muziekvriend. Erger nog, deze recensie was zowat een jaar lang in the making. Al die tijd vond ik dat ik me niet genoeg in het genre verdiept had om er voor File Under iets over te durven schrijven, en raakten albums die ik poogde te recenseren alweer achterhaald door de tijd (of vond ik ze toch niet goed genoeg). Tegenwoordig kom je de term echter nauwelijks meer ergens tegen en verzamelen liefhebbers zich op avonden die zich ‘no wave’, ‘postpunk’, ‘coldwave’ of trianglecore noemen. Om wat artiesten te noemen: ✝ DE△D VIRGIN ✝, †‡† (spreek uit: Ritualz), LAKE R▲DIO, GR†LLGR†LL, WIK▲N, GuMMy†Be▲R!, ▼▲▼Vagina Vangi, Linea Aspera, oOoOO… De pest met witchhouse is bovendien dat er zo’n dertig bandjes meedoen, allemáál met van die niet-onthoudbare Unicode-karakters in hun naam, die – laten we wel wezen – stuk voor stuk hooguit drie leuke liedjes hebben waarmee je alles opgeteld normaliter twee of drie echt goede artiesten overhoudt. Als jatberen als Crystal Castles dan ook nog eens weglopen met de raadselachtige, weinig gezellige podiumperformance die eigenlijk veel beter past bij de muziek van pakweg de fraai-enge half-Nederlandse (!) band Modern Witch, kun je al van veraf zien aankomen dat het genre geen gigantische schare fans gaat trekken. Toch is witchhouse principieel waanzinnig boeiende muziek. Zoveel gave sounds, zoveel experiment, zoveel mooie nummers die los over het internet zwerven. En dan gooi ik voor het gemak alle slepende, spookachtige en vaak trage electro maar op de witchhouse-hoop. Goed. Vanwaar nu deze hele lange intro voor de vierde plaat van het relatief supertoegankelijke en snel-stuiterige Franse jongen-meisje-duo Kap Bambino? Omdat elke track op Devotion slechts éénmaal werd ingespeeld in één take. Aldus de bio, maar dat hoor je ook. Ook al klinken diverse keyboardakkoorden veel te willekeurig en te uitgesponnen om catchy te zijn, tracks als “Next Resurrection”, “Mer Morte” en “Burning” zijn wél ware raveknallers in de stijl van You Love Her Coz She’s Dead en Sexy Sushi. Maar ik vind het te makkelijk om naar dat soort bliepbands te wijzen. De rest van het album is veel intrigerender. Ter vergelijking, alsof die hit van Lykke Li op haar album zo simpel klonk… Kap Bambino omvat zoveel mysterie (hoor dat “The Lost” maar) en heeft zo’n bedwelmende liveshow (live op De Affaire nu al twee keer zóveel beter dan op cd), dat ik de witchhouse-kant van de band interessanter vind dan het feit dat de band voortdurend stomende clubs achterlaat. Maar het is dus wel méér dan witchhouse. Gelukkig.

mij=Clone