Veronica Falls

Kunnen jullie iets vertellen over het ontstaan van de band?
'Roxanne en Patrick speelden in een band in Glasgow, zijn toen naar Londen verhuisd en leerden toen via een vriend James kennen. In 2009 begonnen we met Veronica Falls. We spelen dus al vrij lang samen maar deden het rustig aan, oefenden alleen zo nu en dan. We speelden allemaal in andere bands maar daarmee zijn we gestopt. Die hebben we sowieso nooit zo serieus genomen als deze band.'

Wat betekent de bandnaam?
'Veronica Falls is een denkbeeldige plaats. De naam heeft een dubbele betekenis en dat vinden we wel grappig.'

In mijn recensie van jullie album vergeleek ik jullie met Lush. Vaker gehoord waarschijnlijk?
Roxanne: 'Het gebeurt inderdaad wel vaker. Ik ben niet de grootste fan in de wereld maar vind ze best goed. Referenties met de Pixies (vooral door het nummer "Steven") komen ook vaak voor. Misschien gaan we nog wel meer richting Pixies.' James: 'Eigenlijk was dat nummer nog meer gebaseerd op "Lithium" van Nirvana, die zelf natuurlijk ook weer veel van de Pixies hebben gejat.'

De recensies van jullie debuutalbum gingen vrijwel allemaal over de 'duistere kant' van het album. Terecht?
'Ja, iedereen had het vooral over de singles ("Found Love in a Graveyard" en "Beachy Head"). Graveyard spreekt voor zich en Beachy Head is een bekende zelfmoordplek aan de kust. Het nummer gaat trouwens over de plek, niet over een bepaald persoon. De rest van het album is overigens helemaal niet zo donker, het zijn eigenlijk vooral love songs.'

Een opvallende recensie was die in de NME, die eindigde met 'But even if they’re a hard band to fall in love with, this record is ridiculously easy to admire.' Wat vonden jullie daarvan?
'Briljant! Het was niet echt een recensie, ging minder over de muziek maar meer over ons als band en hoe we er uitzagen.' James: 'Ik was echt verrast, omdat de NME daarvoor echt heel positief over ons was geweest'. Roxanne: 'Het toont alleen maar aan hoe willekeurig ze zijn, want een week later stond er weer een groot stuk over ons in het blad. Die journalist van de recensie mocht ons waarschijnlijk gewoon niet om de een of andere reden.'

De recensie op Pitchfork was stukken positiever. Zijn jullie misschien te Brits voor de Britse pers?
'We werden gelabeld als een schattig bandje en daar zijn ze bovenop gesprongen. Ze zochten gewoon een invalshoek.'

In een Nederlandse recensie stond dat jullie teksten doen denken aan de nachtmerries van een tienermeisje.
Roxanne: 'Dat vinden we leuk, we lezen wel vreemdere dingen. Als een teenager zijn emoties nog lekker extreem en simpel, dus daar willen we best mee vergeleken worden.'

Hoe verliepen de opnames van jullie debuutalbum?
'Onze manager zocht iemand en heeft de producer Guy Vixen (die vroeger met Lush en Breeders heeft gewerkt) aanbevolen. We begonnen met hem, maar tussen ons werkte het eigenlijk niet. Hij is een hele goede engineer, kan heel goed bepaalde geluiden creëren. Hij wilde meer invloed dan we wilden toestaan, dus we hebben uiteindelijk het hele album opnieuw opgenomen, met uitzondering van twee of drie nummers. De geluidskwaliteit was prima, maar de nummers waren te klinisch en steriel. We waren er echt niet tevreden over.'

Dus voor het volgende album nemen jullie ook het heft weer in eigen hand?
'We zijn al begonnen met de opnames voor het volgende album. We gaan waarschijnlijk stukje voor stukje opnemen omdat we zoveel optreden dat we nauwelijks tijd hebben om in een studio te gaan zitten. Waarschijnlijk zal het album zelfs in verschillende studio's worden opgenomen. Toch kost het schrijven van de nummers de meeste tijd, het opnemen ervan is eigenlijk vrij eenvoudig.'

En kunnen we een hele nieuwe sound verwachten?
'De nieuwe nummers zijn ook behoorlijk catchy, maar zullen waarschijnlijk iets minder zwartgallig worden. De meeste nummers zijn lovesongs... we gaan het happiest album ter wereld maken. We willen echt van het 'donkere' label af. Eigenlijk willen we af van alle labels die ons gegeven zijn!'