'Als het golft, dan golft het goed.' De chillwave-releases blijven aanspoelen, en de waterwereld-metaforen blijven zich daarbij aan me opdringen. Of ze nu Spongebob-cartoonesk zijn (Animal Collective), verzopen (Panda Bear) of bevroren (Neon Indian). Het Brooklynse drietal Young Magic smelt alle genoemde elementen in hun eigen tropisch zwemparadijs samen tot een bijzonder eigengereid goedje. Hoe sneller de ijskappen verdwijnen, hoe meer water je hebt om in te chillen, zogezegd. Op het bootje van Young Magic is het alle hens aan dek. Hoewel hun muziek vol vocalen zit, zijn die nagenoeg altijd onverstaanbaar, en laat nu net 'ocean' een van de woorden zijn die we wél zonder problemen opvangen. Vaker zijn het echter gewoon melodieus jammerende 'klanken', als peuters die kopje onder gaan. Naast de markante (soms ook half-rappende) vocalen is vooral de ritmiek hier sterk. Het traditionele snaredrum-geluid is veelal ingeruild voor trippy getrommel op allerhande potten en schelpen, of een totaal spaced out variant op een hiphop-beat. Opener “Sparkly” en “Jam Karet” zijn in die respectievelijke categorieën de beste voorbeelden. Na het jubelende begin van de reis worden de jongens zo ver uit de kust toch wat ongerust. “Cavalry” klinkt zelfs agressief, en de uitstekende, shoegazende slottrack “Drawing Down The Moon” is regelrecht depri in Atlas Sound-stijl. Maar ja, dan moet je ook maar niet met je schoenen aan gaan zwemmen.
mij=Carpark/Concurrent
4 reacties