The Life was een pre-pre-pre-grunge band uit Seattle. Eigenlijk een wave-rock-band met folky en Ierse invloeden. R.E.M., Camper van Beethoven, U2 en The Alarm op een hoop, zeg maar. En als ik toch bezig ben, dan mogen Echo & The Bunnymen en The Triffids er ook nog wel bij. Alone klinkt gedateerd, alsof ik terug ben in de jaren tachtig en tijdens Popwerk in Den Bosch naar Toy Factory, Blue Murder of Life On Grey aan het luisteren ben. Enfin, gitarist en creatief wonderkind Tony van The Life is nu dood. Posthuum wordt de man in het zonnetje gezet en de oude plaat wat opgepoetst. Opdat wij niet vergeten. Als bonus krijg je er nog een cd bij met opnames van het nooit verschenen tweede album. Ik begrijp best dat de overige leden van The Life vinden, als ze om zich heen kijken, dat de band een voorbode was van een algemene revival van wave, indierock en folkpop. Maar, dat kun je wel van meer bands zeggen. In het Noordwesten van Amerika zullen vast nog wel wat dwaallichten rondlopen die zweren bij deze band. In ons koude kikkerlandje zie ik niet bepaald een noodzaak om alsnog een boom te planten voor een band die voor het tragisch uiteenvallen al op zijn retour was, en waar wij dus geen enkel muzikaal hoogtepunt aan hebben mogen beleven.
Ik gun de resterende drie heren van The Life een fijn belastingvoordeel met dit schijfje en een onuitputtelijke levensvreugd voor de komende drie decennia. Als het maar niet bij het oppoetsen van oud werk blijft.
mij=Green Monkey
4 reacties