Grappig, Victory van The Dukes klinkt als een soort Weezer, Nada Surf en Fountains Of Wayne. In elk geval een opgefokt gitaargeluid dat gevat is in afgeronde poppareltjes. Mag ook wel als de helft van de band voortkomt uit No One Is Innocent. En gaandeweg wordt het album steviger en rockachtiger met hier en daar zelfs aanzetten tot metalriffs. Vroeger hadden recensenten het over groeiplaten of luisterplaten. Victory van The Dukes is zo’n groeiplaat die per luisterbeurt mooier wordt. Er valt telkens weer wat te ontdekken. De ene keer is dat de briljant getimede samenzang. De andere keer zijn het de glamrock-achtige ‘hooks’, de voortdenderende drums en de gierende feedback op de achtergrond. Hier hoor je dus een band terug die zonder het stonerrockidioom een stevig werkje neerzet maar exact weet hoe je luchtigheid in songs kunt scheppen met aanstekelijke melodietjes. Deze Franse band bestaat pas een anderhalf jaar en het lijkt er op dat het bewust een pad is ingeslagen zoals dat van The Dandy Warhols. Het wachten op de grote doorbraak met een knoeperd van een hit voor een Vodafone-reclame is begonnen. Tot nu toe zijn de eerste aanzetten prima geslaagd en zullen we pas over pak-em-beet twee cd’s weten hoe The Dukes flinke rock en krachtige gitaarriffs laten opgaan in liedjes met een heldere structuur.
mij=MVS
4 reacties