Van een gewenst huiskamerconcert, zoals ik die noemde in mijn eerdere stukje van het debuut Monologue, van Talking To Turtles is het nog niet gekomen. Van het bezoek aan een optreden van het Duitse duo trouwens ook niet. Gelukkig was daar het afgelopen jaar het debuut zelf, die ervoor zorgde dat ik ze bleef waarderen. Maar niets menselijks is mij vreemd, en ook ik wil wel eens wat nieuws. Gelukkig leidt de bandnaam niet tot schildpadsnelheden en ligt er nu een nieuwe schijf voor me getiteld Oh, The Good Life. Ik zal er wel eerlijk bij zeggen dat ik nu zelf de schildpad ben, het album was al begin dit jaar uit. Op deze schijf worden er niet zozeer nieuwe wegen ingeslagen, er wordt echter ook niet aan kwaliteit ingeboet. Er worden dit keer tien lo-fi-indiefolkliedjes gepresenteerd. Of er nu begeleid wordt op een gitaar, accordeon of xylofoon, het duo weet elk lied zijn eigen kracht mee te geven. Mijn favorieten zijn “Wonky Cradle” en “Grizzly Hugging”, vooral omdat daar net wat meer power in zit. Vooral als het semi-akoestisch wordt en liedjes kaal qua begeleiding, zoals in het afsluitende “REM”, dan kan ik me voorstellen dat mensen afhaken. Dat geldt niet voor mij, maar als ik tenslotte nog even vermeld dat de plaat is opgenomen in Seattle, dan moet je geen valse grunge-verwachtingen krijgen.
mij=DevilDuck
4 reacties