Je hebt zo van die vooroordelen soms. Dat je een IJslandse bandnaam ziet en zonder te luisteren daar maar naar toe stiefelt, op een festival. De foto in het programmaboekje bracht je ook in de veronderstelling dat het goed zou komen, want ze zien er wel uit als de heren van voorgenoemde Sigur Ros. Want de klaterende sonische watervallen van Sigur Ros willen we altijd wel toch? Maar nee dus. Want Hjámar brengt niets van dat. Hjálmar is onversneden old skool reggae en dan nog wel in het IJslands gezongen. En dat is nu net het pluspuntje van de band. Zoals alle bands uit IJsland beheersen ze hun instrumenten, inclusief blazers, uitstekend en Hjálmar voegt in dit geval een toetsenist toe die meer aan de paddo’s dan aan de joint gezeten heeft, maar echt gloeien wil het niet. Het is meer leuk uit curiositeit, eigenlijk.
Dat geldt in het geheel niet voor Will and the People. Want dat is niet leuk. Althans, de plaat begint lekker met lekkere lome akoestische popreggae. Een beetje zoals Selah Sue in het begin van haar carrière. Dan komt die verschrikkelijke 3FM-hit, “Lion in the Mountain Sun” en is het prompt afgelopen. Dan is het akoestische weg, gaat de stem van Will Rendle irriteren en lijkt de band vooral inspiratie te hebben gehaald bij het latere UB40. En dat is voorwaar geen pré. Gevaarlijk wordt het nooit meer, dus 3FM stonk er volledig in en daarom mocht Will and the People ook overal spelen. Maar uiteindelijk is het waarschijnlijk alleen leuk voor kinderen. Vandaar dat ze ook zo vroeg op het programma staan bij Into the Great Wide Open…
mij=Borgin & Baggy Trouser
4 reacties