Cursive is Tim Kasher. En de man heeft op I Am Gemini een verhaal te vertellen over een tweeling: Cassius en Pollock, die bij geboorte van elkaar gescheiden zijn en in verschillende omgevingen zijn opgegroeid. Noem het een punkrockopera vol puntige recht-voor-zijn-raap-dialogen. Kasher pakt het sowieso heftiger aan. Op deze zevende cd is Cursive snottier dan ooit. Met Elvis Costello- of Boomtown Rats-achtige punkwave, straffe gitaarriffs, boze refreintjes en schreeuwerige uithalen. Grappig is dat Kasher klinkt als de zanger van The Kooks. Alleen is hij juist op I Am Gemini niet zo gezapig. Ondanks zijn verhalende cd slaat niet echt de saaiheid toe. Maar, en dat is de vraag die bij mij blijft opkomen, wat is uiteindelijk de maatschappelijke relevantie van deze cd? Ik hoor een goed uitgewerkt verhaal. Ik hoor songs die stuk voor stuk entertaining zijn en goed op zichzelf kunnen staan. Ik begrijp wat Kasher wil vertellen. Maar waarom? Daar ben ik nog niet achter. Welke boodschap wil Kasher voor ons achterlaten? Waarom uit hij zijn boosheid en wat maakt de goede man eigenlijk zo boos? Ik zou het niet weten. Ach, het levert in elk geval een aardige luisterplaat op die je graag nog een keertje wilt opzetten.
mij=Munich / V2
4 reacties