Net als de landgenoten van Paradise Lost en Anathema begon My Dying Bride haar loopbaan met diep in doom en verderf gedrenkte brute klanken. Gaandeweg zouden melodie en melancholie hun intrede doen en anno 2012 is de band bij uitstek de uitlaadklep voor misantropisch aangelegde zielen en voor hen die zichzelf tijdelijk in een desolaat landschap willen wanen, omringd met duistere sferen en herfstachtige tinten. Als geen ander weten boegbeeld Aaron Stainthorpe en zijn kompanen op hun elfde studioalbum een door middel van slepende melodielijnen ondersteund beeld van totale verlatenheid op te roepen. Ook zonder behept te zijn met de gave van empathie is het geenszins een sinecure de bladeren te zien en horen vallen, terwijl naargeestig gevormde wolken voorbijtrekken aan een zwartgeblakerde hemel. De zang is gedragen en bij vlagen omfloerst en dan weer demonisch wanneer de cleane stem sporadisch plaats maakt voor typische onderbuikgeluiden. Het gebruik van een viool versterkt waar nodig het gevoel van eenzaamheid en verleent het monotone klankbord de broodnodige variatie. A Map Of All Our Failures zal niet de geschiedenis ingaan als het meest baanbrekende album aller tijden, maar het vormt wel een welkome aanvulling op een reeds rijk aan memorabele momenten gevuld oeuvre en is uitermate doeltreffend om de donkere wintermaanden in gepaste ootmoed door te brengen.
mij=Peaceville
4 reacties