Sideburn, die heb ik toch al eens gerecenseerd? Ja en nee. Ja, want zie hier. Nee, omdat dit geen Zwitsers zijn, maar Zweden. Gevalletje iets te voor de hand liggende bandnaam. De vier Zweden waren eerder overigens. Net als hun Zwitserse collega's zitten ze in de categorie degelijke hardrock. Hun invloeden gaan daarnaast echter ook richting doom, stoner en progrock. Zo kan het gebeuren dat ze Black Sabbath, Led Zeppelin en Deep Purple als invloeden noemen, maar ook Spiritual Beggars, Soundgarden, Rush en Tool. In de melodiëen hoor je de classic rock terug (“Tomorrows Dream” is net een heavy geproduceerde MSG ten tijde van Graham Bonnett), terwijl de sound juist modern en strak aandoet. De heren zijn duidelijk niet eenkennig. Het kan dus ook zomaar eens bluesrock worden, zoals in “Crossing The Lines”. De gemene deler is gelegen in heavy, uit lekker breed uitwaaierende riffs opgebouwde songs. Zanger Jani Kataja is bovendien duidelijk beter dan gemiddeld in dit genre. Tel daarbij op dat de productie aandoet als een heavy Uriah Heep en je begrijpt dat gerontorockers als ik hun speekselproductie niet meer in bedwang hebben bij IV Monument. Sideburn is namelijk ouderwets goed en nieuwerwets heavy.
mij=Transubstans
4 reacties