Ergens tussen tweepop (“Montuno”) en de zwoele triphop van de vroege Hooverphonic (“Fifty Fifty”) en Portishead kunnen we The Luyas terugvinden. Met als belangrijkse unique selling points de zuchtmeisjesstem van zangeres Jessie Stein en het instrument dat ze regelmatig ter hand neemt, de Moodswinger. Het is een soort twaalfsnarige elektrische gitaar (ik geloof dat je het eigenlijk een zither moet noemen), uitgevonden door de Nederlander Yuri Landman. De nummers zijn dromerig, variëren van kort en atmosferisch (“Crimes Machine”) tot lang en uitgewerkt (“Earth Turner” en “Montuno”) en rusten allemaal op een bedje van beats die iets prettig gedateerds hebben. Deze basis wordt opgevuld met synthesizerklanken, voorzichtig aangeblazen koper – al dan niet uit een doosje – en strijkers – wellicht uit datzelfde doosje. Hier en daar klinkt er een veegje percussie in door, soms uitbarstend in enthousiaste drumroffels en een enkele keer zelfs aangevuld met een gitaarriff. Sfeervolle pop voor de zondagochtend zou je zeggen, ware het niet dat er iets in doorklinkt dat soms bijna claustrofobisch klinkt (“Earth Turner”). Het eerder genoemde “Fifty Fifty” is de enige track die naar de dansvloer ruikt. En toch is Animator, inmiddels het derde album vanThe Luyas, geen sombere plaat. Sfeervol en soms verrassend, zo heet het dan.
Mij=Dead Oceans / Konkurrent
4 reacties