Meer dan dertig jaar is Bad Religion inmiddels actief en bij ieder nieuw album zijn daar weer de hardnekkige geruchten dat het wel eens hun zwanenzang kan zijn. Dat zou zonde zijn, want in al die tijd hebben ze nooit iets echt slechts afgeleverd – even afgezien van het rare tussendoortje Into The Unknown. Boze tongen beweren echter dat de urgentie er al een decennium of wat vanaf is. Wat wil je ook, met honderden copycats die doen wat jij altijd al deed. Bad Religion beschuldigen van gebrek aan vernieuwing is hetzelfde als klagen dat Barcelona altijd maar aanvallend voetbalt; je moet er toch niet aan denken dat ze opeens met elektronica en dance gaan experimenteren? Nee, dan veel liever True North uitbrengen en daarmee precies doen wat iedere fan hoopte: zoveel mogelijk terug naar het originele geluid. En dus krijgen we zestien liedjes tussen de 1 en 2.5 minuut die ouderwets grimmig en aanstekelijk zijn. De koortjes zijn wat gladder dan in 1985 en zo vet konden ze de gitaren in die tijd simpelweg niet op plaat krijgen, maar met enige fantasie zou True North zomaar in het rijtje onuitwisbare klassiekers kunnen passen. Ergens tussen Against The Grain en Generator (de kenners weten genoeg). Die goede oude tijd komt nooit meer terug en gelukkig is dat ook helemaal nergens voor nodig.
mij=Epitaph
Inderdaad, absolute topplaat weer!