Singer-songwriters, ze schieten tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond en dreigen daardoor te verzuipen in het grote aanbod. Om echt indruk op mij te maken moet hij of zij zich kunnen onderscheiden van de massa door goede composities, sterke teksten en een goede stem. Het liefst natuurlijk alle drie, maar één van deze drie kán al genoeg zijn. De Zweedse AnnaMy heeft me met haar debuutalbum Woodpecker op geen van de drie punten kunnen overtuigen. De acht liedjes op haar album zijn net zo mysterieus en vaag als de hoes van Woodpecker waarop de zangeres in het halfdonker voor een groot raam in een huis staat. AnnaMy is een folkmeisje, maar dan wel old school zoals Melanie en Joan Baez, ze doet niet mee aan de nu-folk trend van Mumford & Sons en volgelingen. De liedjes zijn zwierig en weelderig en gaan eigenlijk niet echt ergens heen. Daarom blijven ze bij mij niet hangen en verslapt mijn aandacht al heel snel. Het enige liedje met kop en staart en mooie melodie, “Dig My Grave”, valt me wél op. Daar had ze er meer van mogen maken. In AnnaMy's bio lees ik dat ze op zestienjarige leeftijd in een trashmetalband gespeeld heeft. Onvoorstelbaar, wanneer je naar Woodpecker luistert. Terug naar de trashmetal hoeft AnnaMy van mij absoluut niet maar een trashfolkplaat als opvolger van Woodpecker lijkt mij een uitstekend idee.
mij=Subliminal
4 reacties