Sascha Ring begon als techno-muzikant, maar is langzaamaan opgeschoven richting luister-electronica. Op Krieg und Frieden is geen four on the floor-beat meer te bekennen, iets wat je ook niet 1,2,3,4 in een toneelversie van Tolstojs prachtige magnum opus verwacht. (De ondertitel van het album is ‘music for theatre’.) De eerste twee stukken tonen mooi aan waarin Apparat uitblinkt, en waarin niet. “44” is een vredig maar nogal obligaat strijkdeuntje, waar een beetje klassieke muziek-kenner geen moment van wakker gaat liggen. Van het daaropvolgende “44 (noise version)” daarentegen wél! Dezelfde melodie verkruimeld door pedalen en apparaten, en plots werkt het. Effectief met effecten, dus. Het moment rond de derde minuut dat de afgrond zich in alle onpeilbare diepte opent is monumentaal. Vergelijkbare postrock-trucs haalt Apparat ook later op de plaat met veel succes uit. Het beste liedje heet “PV” en had zo op Les Aumonts van Zoppo gepast. IJle kreetjes (als soldaten in de verte) worden tergend langzaam tot een ontlading opgeklopt. Doffe drums sturen ons in duikvlucht de heuvel af, waarna blazers en feedback als het artillerievuur uit de slag bij Borodino om ons heen beginnen te schieten.
mij=Mute
4 reacties