Speurend naar wat meer informatie over de Britse band The Leisure Society, stuitte ik op een website van het merk Leisure Society dat brillen en sportkleding op de markt brengt. Niet echt hippe en moderne modellen maar klassiek en een beetje stijfjes. Het merk en de band hebben waarschijnlijk niets met elkaar te maken, maar op een bepaalde manier vertonen ze wel overeenkomsten. The Leisure Society maakt folkrock met uitgebreide arrangementen, daarbij ook gebruikmakend van minder voor de hand liggende instrumenten als dwarsfluit en klarinet. Denk qua stijl aan Fleet Foxes of Grizzly Bear. Deze twee varen nog weleens in woelige baren en van de route af en dat is niet het geval bij The Leisure Society wiens ark voortkabbelt op stille wateren. De twaalf liedjes op hun derde cd Alone Aboard The Ark zijn mooi en zitten goed in elkaar, maar daarmee is eigenlijk alles wel gezegd. De songs gaan allemaal keurig en foutloos van begin tot eind, zonder een verrassende wending, pakkend refreintje of andere briljante ingeving. Kleine uitzonderingen zijn opener “Another Sunday Psalm”, dat gewoon een goed popliedje is. En op “Tearing The Arches Down” klinkt zowaar even een elektrische gitaar die de boel een héél klein beetje ontregelt. File Under-collega Ewie vroeg zich in zijn recensie van The Leisure Societys tweede cd Into The Murky Water af waarom deze band nog niet in navolging van Elbow en Fleet Foxes op de grote festivals staat, dat zou met een beetje goede PR toch moeten lukken. Ik zie dat na beluistering van Alone Aboard The Ark niet gebeuren. The Leisure Society maakt knappe en goede folkrockliedjes, maar ze zijn net zo keurig en beschaafd als het gelijknamige merk.
mij=Full Time Hobby / Konkurrent
4 reacties