Israel Nash – Israel Nash’s Rain Plains

Ik zal het maar meteen zeggen: Neil Young. Ongetwijfeld zal deze naam door ieders hoofd schieten bij het luisteren naar Israel Nash’s Rain Plans, de derde cd van Israel Nash, the artist formerly known as Israel Nash Gripka. De vergelijking met dinosaur Sr. is dan ook niet te missen maar is niet hinderlijk, het is beslist geen na-aperij. Op zijn eerste album was Nash een akoestische singer-songwriter, op het tweede een onvervalste countryrocker en op deze derde schijf wanen we ons terug in de jaren zeventig. Israel Nash gaat op de psychedelische toer met negen weids uitgesponnen countryrockers. De heuvels rond zijn nieuwe woonplaats Austin, Texas, vormden de inspiratie voor de songs. Meteen al in opener “Woman At The Well” wordt afgesloten met een sfeervolle gitaarsolo, in “Through The Door” zit een psychedelisch, maar o zo mooi intermezzo, in “Who In Time” wordt er in het refrein meerstemmig op de Westcoast-manier gezongen en “Myer Canyon” lijkt een heel goed countryrockliedje totdat het op het eind nóg beter wordt wanneer er een toonhoogte omhoog gegaan wordt en er een bombastisch einde volgt. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Israel Nash’s Rain Plans gaat van hoogtepunt naar hoogtepunt. Negen sublieme countryrockparels met een flinke scheut sfeervolle psychedelica er overheen. Alleen al het intro van “Iron Of The Mountain” is om je vingers bij af te likken, zo mooi. Met “Rexanimarum” wordt uiteindelijk stuiterend afgesloten. Israel Nash heeft met Israel Nash’s Rain Plans een subliem derde album gemaakt waarbij het drie kwartier non-stop genieten is. Vernieuwend en origineel is het niet maar o zo bevlogen, mooi en aanstekelijk. De naam Neil Young zal tot in den treure hierbij genoemd worden maar voorlopig kan de oude meester wat opsteken van het heilige vuur van Nash wat bij hem langzaam aan het doven is.

mij=Loose