Vampire Weekend moeten we vooral niet de schuld geven. Er waren altijd al bands die verder keken dan het traditionele, westerse rock ‘n’ roll-idioom. Maar toen The Clash de kasbah wilde gaan rocken, Talking Heads naar Afrika keek, The Ex zich focuste op Ethiopië en Paul Simon zich achter de oren begon te krabben, leek het of de rest van de wereld begon op te letten. Terwijl al in de jaren vijftig en zestig de eilanden in de Caraïbische Zee de pop inslopen, durfde rock pas later verder om zich heen te kijken. Met dat in het achterhoofd klinken de Londense oproerkraaiers van Fair Ohs niet meer zo verrassend. Wat ze wel onderscheidt van Vampire Weekend cum suis is dat ze het bestudeerde en studentikoze achter zich laten. Als skanksters die de two-tone omarmen, rechtstreeks van de straat, bouwt Fair Ohs een ongecompliceerd feestje van calypso, highlife, arabische melodieën en rauwe gitaren. Geen ingewikkelde teksten – al doen titels als “Citric Placid”, “Mayan Flex” en “Cayman Brac” iets anders vermoeden – maar lol maken. Rauw, op straat of in een donkere club. Zonder theorie, gevoel voor traditie of nadenken. Ya Mustafa!
mij= Dream Beach Records / Konkurrent
4 reacties